De dag na mijn verjaardag is helemaal volgepland. De dag begint al om 05:30u met een piepende wekker. Om die tijd kun je nog nergens ontbijten, waardoor ik de ochtend teer op een rol Oreo-achtige koekjes van de 7/11. Het is een half uur lopen naar het busstation, van waar ik bus neem naar Semenggoh neem. Misschien had ik toch beter de bekende weg kunnen volgen, want de buurt waar ik door loop oogt een beetje onguur. Gelukkig slaapt iedereen nog! Er zitten al een aantal andere toeristen te wachten. Er worden veel georganiseerde tours naar het centrum aangeboden, maar de budgetreizigers zoals ik kiezen toch echt voor de lokale bus.

Semenggoh Wildlife Rehabilitation Center is een van de grote opvang- en trainingscentra voor orang-oetans en een van de beste plekken ter wereld om deze dieren in het semi-wild te zien. In Semenggoh leven 27 orang-oetans. Ongeveer de helft werd opgevangen na gevangenschap, dood van ouders of illegaal huisdierschap; de andere helft is in het park geboren. De huidige opvangwerkzaamheden vinden plaats in Matang Wildlife Center, aangezien Semenggoh inmiddels zo succesvol is geworden dat het oerwoud ongeschikt is om meer apen in te huisvesten.

Na een uurtje kom ik aan in Semenggoh, waar ik de entreeprijs van slecht 10 Ringgit betaal (ongeveer 2 euro). Vervolgens is het een half uurtje lopen—mijn eerste jungle-ervaring!—naar de daadwerkelijke voederplaats. Hier wordt twee keer per dag fruit en melk aangeboden (soms verrijkt met medicijnen), om de orang-oetans te ondersteunen. Hoe verder een aap in het proces is, des te minder hij op komt dagen voor de voedertijd. Eigenlijk is het dus een goed teken als je geen apen te zien krijgt! De afgelopen twee dagen is er geen enkele orang-oetan gespot…

Het geluk is vandaag aan mijn kant. Bij de korte veiligheidsbriefing horen we dat er al drie apen gezien zijn in de buurt van het voederplatform. En ja hoor, als we bij het uitkijkpunt aankomen zien we ze alle drie zitten, een mannetje, een vrouwtje en een baby van 3 jaar oud. Fantastisch! Een uur lang mogen we genieten van deze fascinerende beesten.

Maleisië 2015 (90) Maleisië 2015 (92) Maleisië 2015 (96) Maleisië 2015 (97) Maleisië 2015 (98) Maleisië 2015 (99)

Na een tijdje horen we gekraak en de bomen zwaaien hevig heen en weer. Plotseling komen nog een tweede moeder en haar kleintje tevoorschijn, om kokosnoten te eten en melk te drinken. Overal om me heen hoor ik camera’s klikken, en ik doe natuurlijk van harte mee. Het uur vliegt om!

Maleisië 2015 (89)

Rond het middaguur ben ik weer terug in Kuching, maar ik voel er niet zoveel voor om nog een middag in de stad door te brengen. Daarom regel ik een minivan naar het Sarawak Cultural Village. Dit is een soort openluchtdorp op een uurtje rijden buiten de stad, met daarin huizen van 7 verschillende bevolkingsgroepen van Sarawak. Bij de entree krijg je een paspoort waarin je stempels van al deze groepen kunt verzamelen. Klinkt een beetje kitscherig, nietwaar?

Niets is echter minder waar. Ik ben pas om 3 uur in het centrum en heb maar een uurtje te besteden voordat de show begint. In dat uurtje wil ik natuurlijk wel alle stempels verzamelen! De verschillende huizen, van Chinezen, Maleisiërs, Melinau, Orang Ulu, Penan, Iban en Bidayuh, worden ‘bewoond’ door echte leden van deze bevolkingsgroepen. In en om de huizen worden traditionele producten gemaakt en tradities getoond. Erg fascinerend, met name de longhouses van de Orang Ulu en de Iban zijn indrukwekkend. Ik zou willen dat ik meer tijd had gehad hier! Ik heb nog net tijd om met een Penan blaaspijp een paar pijlen te schieten, wat nog niet meevalt. En dan te bedenken dat een jager op tien meter afstand haast nooit mist!

Maleisië 2015 (109) Maleisië 2015 (107) Maleisië 2015 (105)

Om vier uur begint een dansshow met daarin traditionele dansen van alle stammen. Het is een mooie show, waarbij vooral de Iban, die met zijn tanden een grote houten vijzel optilt, en de Orang Ulu, met een dans gebaseerd op de blaaspijpjacht, opvallen. Als afsluiter is er een gezamenlijke dans met een aanstekelijk liedje ter ere van het speciale festivaljaar 2015, dat me nog dagen zal achtervolgen: Malaysia, Year of Festivals. Al met al is het een erg geslaagde middag in het Sarawak Cultural Village.

Maleisië 2015 (117)

Op de terugweg heb ik een leuk gesprek met mijn chauffeur over de mensen van Sarawak, politiek in Kuching en het beste eten van de regio. Daarvoor moet ik volgens hem de rivier oversteken, naar het Food Court. Zo gezegd, zo gedaan. Op zijn aanraden eet ik Kolo Mee, een heerlijk gerecht. Een Indiër schuift aan en begint te vertellen over zijn tijd als leraar Engels in Penang. Het gesprek neemt plots een heel andere wending aan als hij me uitnodigt voor die avond op zijn hotelkamer. Oeps, dit was zeker niet de bedoeling van een vriendelijk gesprek. Ik besluit weer te vertrekken. Nog even een blik over mijn schouder om te controleren of de iets te vriendelijke man me niet volgt, en dan terug naar het hostel.